For best IPTV provider, please visit: www.IPTV.CAT For best IPTV provider, please visit: www.IPTV.CAT
Se a muller se decatase do acto transcendente que supón ser nai,
levaríao a cabo cos ollos postos nas estrelas.
BASEADA EN FEITOS REAIS
Estaba destinada a ser alguén importante.
Debía ser a primeira de todas nós.
Veu ao mundo para cambialo, pero non houbo tempo.
Foron tres disparos.
Un na cara, outro no peito,
e o último, no sexo.
A VIRXE VERMELLA
Mais a historia de Hildegart comeza antes.
Cando eu era nova
e chegaron a Galicia libros de euxénese.
Chámome Aurora Rodríguez Carballeira. Son a nai de Hildegart.
Grazas á avidez intelectual e á fortuna familiar,
formeime sen límites.
ASÍ FALOU ZARATUSTRA
Así souben sobre perfeccionamento xenético
e a loita polos dereitos da muller.
Así comprendín que nosoutras
debiamos deseñar a humanidade do futuro.
Pero as ideas carecen de poder sen levalas á práctica.
Por iso decidín concibir unha criatura
que fose exclusivamente miña.
E busquei como colaborador fisiolóxico
alguén que non ma puidese reclamar.
Do meu ventre, naceu unha nena.
Unha nena euxenética, a primeira muller libre.
Quero salientar que Hildegart non chegou á vida porque si,
nin polo simple desexo animal duns pais ao concibila,
senón por un plan perfectamente trazado.
Ela debía ser un ser puro que loitase por unha sociedade digna.
Ela debía ser a muller do futuro.
Aos oito meses, xa falaba.
Para cando fixo dous anos, xa sabía ler.
Aos tres, sabía escribir.
Aos catro, sabía mecanografía.
As 7:00. Érguete.
Criouse segundo estritos parámetros euxenéticos.
Espertaba á mesma hora.
Arriba.
Cada minuto da súa vida estaba planeado.
A súa alimentación e hixiene seguían regras estritas.
Sempre almorzaba froita e leite.
Ceaba lixeiro.
Para mellorar a súa competitividade e resistencia,
practicaba deporte.
Aos oito anos, falaba seis idiomas.
Dominaba o francés, o inglés e o latín.
E traducía alemán, portugués e italiano.
Que é a euxénese?
É a aplicación das leis biolóxicas da herdanza,
é dicir, a xenética
usada para perfeccionar a especie humana e a sociedade.
Aos 14, empezou estudos en leis, medicina e filosofía.
Aos 17, converteuse, con honores, na avogada máis nova de España.
Hegel dicía que, aínda que a capacidade de liberdade
sexa unha característica potencial de cada membro da especie humana,
o estado de sermos libres é un logro distinto.
As 7:00. Érguete.
Como diferenciamos...
o macho da femia?
Non calques coa pluma. Non ves?
Estudaba cinco horas pola mañá,
lía tres pola tarde
e debatiamos sobre arte antes do baño.
Para. Abonda.
O centro do pensamento nietzschiano?
Non dá. Que Deus morreu.
E que nós somos as artífices últimas da sociedade.
Concentrada.
Entón?
- Era Nietzsche preexistencialista? - Non.
Nietzsche dicía que debemos ter caos dentro de nós
para dar a luz unha estrela fugaz.
Casoume miña nai, casoume miña nai,
pequena e bonita, ai, ai, ai.
Outra vez.
E senta á mesa.
Eu creeina e formeina ao longo dos anos.
Sabía ben a onde debía chegar.
Un, dous, tres, catro.
Mamá, onde está meu pai?
Ti non tes pai, filla.
Por iso somos libres.
"Non sufrades, mozas, non sufrades,
que os homes son farsantes.
Un pé na terra, outro no mar,
nunca serán constantes.
Por que sufrides?
Deixádeos ir.
E gozade da vida,
convertede os vosos suspiros
en cantos de alegría."
Desculpen.
O Sr. Guzmán non pode atendelas.
- Esperamos moito. - Caeu a monarquía.
- É un día duro, señora... - Rodríguez.
Miña filla, Hildegart Rodríguez.
Podo darlle cita en dúas semanas.
Volvan daquela.
A saída é por aí, grazas.
Señora.
Señora!
Non pode subir sen permiso!
Señora, non escoita?
Señora, non pode entrar aí.
Señora!
Non as deixes pasar!
Señora! Abra decontado.
A MONARQUÍA
Por que non quere o texto da miña filla?
É mellor có que adoita publicar.
Vostede quen é?
Aurora Rodríguez, nai de Hildegart Rodríguez,
autora de El problema sexual tratado por una mujer española.
- Señora! - Proclamouse a República.
Hai prioridades.
A nosa carta é anterior á abdicación do rei.
- Dolores! - Señora!
Non lle pido que o publique agora.
Decida vostede cando,
pero cando un réxime cae, hai que facer outro.
Publicaría o texto con moito gusto.
Pero non coa firma da súa filla.
Por que?
Acostumo facer asinar os autores lexítimos.
Por que pensa que non é seu?
Que anos tes, filla?
Dezaseis.
Ningunha muller de 16 anos sabería escribir iso.
Hildegart sabe e ten 16 anos.
Sei que o escribiu vostede, Sra. Rodríguez.
Pode asinar o artigo e xa está.
Non me gusta que me tomen o pelo.
Dolores!
Guzmán, fecharon por dentro!
Pregúntelle o que queira. Sobre o texto ou o tema.
Quere que fale de sexualidade coa súa filla?
Pregúntelle o que necesite
para confirmar que escribiu o que se nega a publicar.
Moi ben.
Que é a reforma sexual, señorita?
Nun eido abstracto, é unha proposta de modernización
da vida sexual e amorosa dos humanos.
Se, en cambio, me pregunta pola liga
dirixida polo Sr. Havelock Ellis,
podo citar puntos do seu programa.
Adiante, siga.
Mesmos dereitos para homes e mulleres,
liberación das relacións maritais da Igrexa,
procreación responsable,
acceso consciente á contracepción para o proletariado,
protección das nais solteiras,
comprensión das variantes intersexuais.
Continúo?
Iso puido aprendelo de memoria.
Dubidaría se fose un home?
Ou estaría encantado
de publicar e descubrir o prodixio da súa época?
É acaso o prodixioso exclusivo do xénero masculino?
Na reforma sexual da que falo no artigo
reflexiono acerca diso.
Desculpe a ousadía, señorita,
pero que pode saber sobre sexualidade feminina?
Se é unha nena.
Atreveríame a dicir que máis ca vostede, Sr. Guzmán.
Inda sen experiencia.
- Viva a liberdade! - Viva!
- Viva a República! - Viva!
Viva a República Española!
Viva España!
Abaixo a monarquía!
- Viva a República Española! - Viva a República!
- Fillo de puta! - Hildegart, non te separes.
Viva o rei!
Hildegart!
Obreiros ao poder!
Mira para a cámara!
España xa non é católica!
Por que non deixaches falar a Guzmán do neno prodixio?
Hildegart!
Estamos por riba de provocacións, non o esquezas.
Deixácheste levar con Guzmán, e non podemos facer tal.
Viva a República!
Viva!
Liberdade!
Viva a República!
O pobo unido xamais será vencido!
Cal é o problema?
De onde vés, pillabán?
A parábola que estableces
entre emancipación sexual feminina e amor é precaria.
O lector precisa parábolas simples para entender ideas complexas.
A sinxeleza é virtude, a precariedade intelectual, un erro.
De acordo.
Amorodos!
Señora, vaste manchar.
Quere, madre?
Non me chames señora.
Agora que es famosa, terei.
Na panadería din que es moi importante.
Din tal?
Muller, ler xa sabe que non len.
Pero queren saber
como é a nena avogada que escribe de sexo.
Vai ver.
Ponte a traballar.
Señora!
Alpha.
Alpha, ven.
Vinte.
Covardes analfabetos.
Se les, podes máis ca unha bruxa.
BUSCADE UN HOME PUTAS BRUXAS
Isto non me gusta nada.
Non é por teimar, pero se quere,
consígolle algo para defenderse.
Algo coma que?
Unha arma?
Sabes o que penso das armas.
Non nos intimidarán con pintura.
Vamos.
Mira.
Mestura agresividade e estratexia.
Non teñen vergoña.
Mira como veñen.
- Vestidas de negro. - Si, é ela.
Estás perdendo o partido.
Por que non vestimos coma todos?
Unha muller é libre ao liberarse
das opinións e xuízos alleos.
Pero eu quero ir guapa.
E que o aspecto anule o teu intelecto?
Aceptarías que só visen iso de ti?
Non.
Grazas.
Desculpe, cabaleiro.
Grazas.
Desculpe, señorita.
Coñécelo?
Desculpe, cabaleiro.
Bo día.
Hildegart Rodríguez, non si?
É un honor.
E vostede será a nai, Sra. Rodríguez Carballeira.
Un pracer coñecela, señora. Abel Velilla.
Abel Velilla, encantado.
Busqueinas mediante o xornal e Guzmán non me deu o enderezo.
Ten orde de non facelo.
Enténdoo.
Recoñecinte pola foto dos artigos.
Veño en nome das Xuventudes Socialistas.
Queremos invitarte ás reunións do partido.
Lemos os teus artigos
e seguro que podemos colaborar.
Moitas grazas pola oferta.
- Señor... - Velilla.
Velilla.
Hildegart élle unha académica.
Vostede, político.
Só lle pido que veña a unha reunión.
Só a unha.
Set, xogo e partido para Lilí Álvarez.
Imos?
Pénsao.
Estou quedando sen tinta.
Madre, tráesrme unha cinta nova?
Madre.
Pepe e Aurora 1908
Que fas aquí?
Como te pille a túa nai remexendo, vaite matar.
Primeiro a ti e logo a min.
Quen é este?
Pepe, e non é cousa túa. Vai para a cociña.
Vasnos meter nunha boa ás dúas.
Estes son os labios menores.
Aquí arriba está o clítoris.
Deberiamos aceptar a oferta de Abel Velilla.
Este elemento é clave para a excitación sexual feminina.
Velo?
Non necesitamos a ninguén.
Non é unha oferta.
Se fose, ambas partes se beneficiarían.
Queren aproveitarse de nós.
A liberdade de amar ofrece...
Aurora.
Canto custa esa arma?
Quince reais.
Igual douna conseguido por menos.
Nin unha palabra a Hildegart.
Non te molestes en limpalo.
AS BRUXAS ACABAN NA FOGUEIRA
Como o sabes?
Que queren aproveitarse de nós.
Como o sabes?
É o que a política fai co intelecto.
Pero as ideas non serven de nada se non se trasladan á vida da xente.
E iso é o que queremos.
Cambiar as cousas.
Iso non é o que queremos.
É o que faremos.
Pero eles inda non o saben.
Son homes e políticos.
Razón de máis para irmos a esa reunión.
Nós debemos defender as nosas ideas.
Sen intermediarios.
- Ola! - Macarena.
Xa estou aquí!
Voulle dicir que prepare a cea.
Madre!
A monarquía acaba de caer.
É agora ou nunca.
Todo ao seu tempo.
Tela?
Velaí está.
Foi Antonio?
Non quería darma, pero collina igual.
Vostedes necesítana máis.
Podes durmir aquí.
Síntoo, Macarena. Non quería causarche problemas.
Non o entende, Aurora.
Antonio é bo, pero o anarquismo toleouno.
- O mal está neles, non nas ideas. - Por iso debemos intervir.
- Xa escribimos. - Moitas mulleres non saben ler.
Veña, vai por alcol.
Vai polo alcol.
Iso é, como dixo o compañeiro.
Estas eleccións son unha oportunidade para rexenerar España.
Para devolverlla á clase obreira,
aos quen aran a terra, que enchen as fábricas.
O Partido Socialista debe gañar as eleccións.
O Partido Socialista debe liderar un cambio.
A unha sociedade baseada nos principios da revolución.
O camarada Ocaña dixo: "Hai que defender a patria."
E eu digo que para iso cómpre un proletariado san.
O verdadeiro patriotismo
empeza creando unha industria e economía nacionais...
Boas tardes. Benvidas.
Alégrame que viñeses.
Hildegart pode falar cando acabe Miguel.
Hildegart só veu para escoitar.
- Viva o Partido Socialista! - Viva!
- Viva a República! - Viva!
Gustaríame moito falar.
Non saben que non somos coma eles.
Nós demostramos que, se seguen cos seus propósitos,
darán cun valo,
- ofrecido... - Miguel!
Señores, compañeiros,
temos unha invitada moi especial.
Compañeira Hildegart, gustaríanos escoitarte.
Hónranos a túa presenza.
Sé impecable coas palabras.
Permíteme?
Grazas.
Señores, a moza prodixio Hildegart Rodríguez.
Boa tarde.
Grazas por cederme a palabra.
Velilla invitounos a miña nai e a min
a participar nesta reunión.
Tras debatelo, decidimos acudir.
Pareceunos boa ocasión
para achegar a nosa visión nos debates dun partido
que, malia gabarse de buscar a igualdade entre todos os individuos desta sociedade,
ignora sen rubor ningún
a metade da poboación deste país:
as mulleres.
- Viva o Partido Socialista! - Viva!
Sabemos que a loita de clases é o motor principal.
Por iso hoxe falarei de algo
que ignorades nesta loita.
ASALTAN E VIOLAN OUTRA MULLER EN CHAMBERÍ
Esta noticia é do xornal de hoxe.
Xa van oito vítimas este mes.
Entran a roubarlles nas casas e, de paso, viólanas.
Miles de mulleres son violadas.
Miles de mulleres morren no parto.
Miles de mulleres levan malleiras a diario.
Todas vivimos en alerta.
Porén, leo as actas das vosas últimas reunións
e non hai nin rastro do sucedido.
Nin unha soa reflexión.
Por que?
É porque somos invisibles?
Ou porque non vos importamos?
Mirade esta sala.
Mirádea.
Hai máis de 70 homes e só dúas mulleres.
Pero é un pracer contar coa miña presenza hoxe aquí.
Por que?
Por que son a única muller que merece o voso respecto?
Pensou alguén por que a muller española
carga con 20 séculos de atraso?
Se as mulleres españolas tivesen independencia de visión
sobre o panorama universal,
sentirían unha fonda vergoña
que non merecen.
Se queredes unha España máis libre e máis xusta,
empezade por facer deste espazo un lugar máis libre e máis xusto.
A revolución faise cando o pobo é libre e está preparado,
non cando a fame, a dor e a ira
o levaron a un estado de irresponsabilidade.
Ben?
Para outra deixa os sucesos.
Hildegart!
Virás á proxima asemblea?
Non hai mulleres abondas.
- E se veñen máis? - Grazas.
Pero aínda queda moito por facer.
- Boa tarde. - Boa tarde.
Imos?
Grazas por vires.
Insisto, non te enredes.
Vai directa á desigualade.
"Hai poucas mulleres capaces de concibir a liberdade mutua
e sen límites para ambos se..."
Tes que facer iso agora?
Queres ter cea ou non?
Non te distraias. Que máis di?
"Pero aínda hai menos homes capaces de aceptala,
sexan reaccionarios ou avanzados."
Macarena.
Quen é Pepe?
Por que agocha miña nai unha foto súa?
Por favor.
Que está durmida.
Pepe é o único home que túa nai quixo de verdade.
E onde está?
É fillo da súa irmá,
pero criouno túa nai.
E ela, tal como é, converteuno nun prodixio do piano.
Con catro anos, tocaba o piano en palacio.
Pero a túa tía é moi pícara,
viu que faría cartos co neno
e levouno.
E túa nai non o viu máis.
Veña, leme algo máis fácil.
Máis fácil?
Non che interesa a liberdade feminina?
Interésame toda, pero o que les faime sentir parva.
Mira.
ETERNAMENTE XUNTOS
Unha novela romántica.
Deuma unha compañeira da fábrica.
Intento lela, pero cústame. Lema ti.
"El fitouna e borboriñou:
'Nas miñas soidades sinto fame e sede.
Fame de terte a carón...'"
Se vas rir de min, non.
Inda que algo de amor, igual gustábache, ou?
Trae acó.
"'...dos teus bicos, das túas miradas...'"
Non sei se estes libros liberarán as mulleres.
A min gústanme.
Que che pasa?
Vaia.
- Xa estás? - Si, estou estando.
- Non podes apurar máis? - Fago canto poido.
Se mamá o sabe, non me deixa ir.
- Bule. - Acabo as notas.
Xa vou.
Macarena!
Por que vas coa regra á reunión?
As do campo fano.
As do campo sangran no campo, non nas reunións.
A política é o trigo non esperan.
- E se empapas o pano? - Tíroo e poño outro.
Como vas tirar co pano así?
Bule. Que non digan que as mulleres somos impuntuais.
Grazas.
Xa, pero pediu que nos neguen o voto.
Gústalles ver pelexar as mulleres.
Non deberiamos votar?
El non pediu negalo, só aprazalo.
Pero Campoamor atina...
Lográchelo. Mírana coma se fose un milagre saído do nada.
Pero recoñézote nela.
Ela vai máis aló.
Grazas, compañeiras.
Vou ao baño.
Para onde vai? Este baño é de homes.
Desculpe, señor, é moi urxente.
É vostede un home?
- Non atopo o de señoras. - Non hai.
Vaia á casa.
- Ramón. - Que foi?
Nena do carallo.
Hildegart.
Nunca imaxinei que te vería aquí.
Viches como van vindo máis mulleres?
Haberá que facer un baño para elas.
Toma.
Grazas.
Marcho, miña nai espérame.
Escribe un ensaio sobre o tema.
Que tema?
O do baño.
A falta de baño feminino como metáfora.
Xa teño un ensaio na imprenta.
Como se titula?
Sexo y amor.
Terei que lelo.
- Vale. - Ei, o teu nome de onde vén?
Hildegart.
Mamá di que significa 'xardín da sabedoría'.
- "Xardín da sabedoría." - Pero non.
En alemán antigo, hil é 'batalla' e gart é 'xardín'.
Sería 'xardín da batalla'.
Pero non llo diremos.
Non llo diremos.
Teño que marchar.
Oe, virás á próxima reunión?
Si.
Dáme a man. Ven.
Xira!
Máis rápido! Máis!
Vale...
Alpha!
- Lográmolo! Non estás contento? - Que les?
Macarena, baila!
- Señora, non. - Baila.
- Maréome. - "Ela calou un instante,
e foi entón cando el a bicou suavemente."
Non será pola calidade da súa prosa.
É un folletín.
Interésame a descrición do amor na ficción consumida en masa.
Estes folletíns non son indicativos de nada.
Non reflicten a vida real.
Só desexos insatisfeitos.
O desexo é interesante, madre.
Nunca desexaches a ninguén?
Namorei unha vez.
Dun capitán.
Moito antes de ti nacer.
Estivemos a punto de casar.
E que pasou?
- Eu quería ser libre e el... - Non cho permitiría.
Querería ser teu pai.
Non te arrepentiches?
De que?
Amor e revolución son incompatibles.
Macarena di que o único home que amaches foi un neno.
Pepe.
Coido que Macarena fala de máis.
Por que non me falaches del?
Déixate de folletíns.
Toda ficción é conservadora por definición.
Por que hai unha arma na casa?
Señor Guzmán.
Sempre reciben así as visitas?
Non temos moitas.
Pode ser o primeiro home que pisa esta casa.
Moi ben, un brinde por Hildegart.
Nós non bebemos champaña.
Só quería darlles a boa noticia en persoa.
Todos compran Sexo y amor.
Está esgotándose.
A segunda edición está en marcha.
Vin para darlles o primeiro pago desta edición.
Con estes cartos poderán pintar o relanzo.
Gústanos como está.
Canto é a cantidade?
Son 793 pesetas.
- A nome de quen o poño? - Ao meu.
Aurora Rodríguez Carballeira.
Preciso o nome dun varón.
Non poderá cobrar o cheque soa.
Poñemos o nome do pai de Hildegart.
Hildegart non ten pai.
Entón, podo entregarlles o pago na man.
Moi ben. Direille a Macarena que o vaia buscar.
- Podo vir eu a dárllelo. - Non será necesario.
Moitas grazas.
Ben, pois...
Cando estea listo, avisareinas.
De acordo.
Tamén quería dicirche que contactaron comigo
para traducir e publicar Sexo y amor en Inglaterra.
- Quen? - Havelock Ellis.
- O doutor Havelock Ellis? - Si.
Inda non fixo a oferta, pero quere coñecerte canto antes.
E H. G. Wells quere prologalo.
Oíchelo, madre?
Xa veremos cando fagan a oferta.
Pero madre, Havelock é pioneiro mundial en sexoloxía.
O seu apoio...
Havelock Ellis e H. G. Wells son imperialistas ingleses
e queren aproveitarse das nosas ideas.
Non creo que o señor Wells...
Cando fagan a oferta, falamos.
- Algo máis? - Si.
Gustaríame publicar o seu próximo ensaio.
- Que teña bo día. - Grazas.
- Bo día. - Ola.
Bo día.
- Home! Ben. - Como está?
- Grazas. - Eu tamén o quero asinado.
Terá que esperar, elas chegaron primeiro.
Vale.
Benvida.
Grazas.
Ves algo interesante?
Si.
Pero non podo pagalos.
Asínasmo?
O importante dun libro é que cheguen as súas ideas,
non quen o asina.
Xa.
Pero a min gustaríame telo asinado por ti.
Tes unha pluma?
Claro.
Perdoade. Chego tarde?
Crucei todo Madrid para que me asine os libros.
Hildegart xa marchou?
Só queren a túa firma
para vender o libro máis caro.
Perfecto.
Así ti teralo algo máis difícil.
"Este libro é e sempre será de Abel Velilla.
Non autorizo a súa venda."
Todo queda nos libros.
Non che sei eu se todo queda neles.
Hai máis cousas aí fóra.
Deberías saír a coñecelas.
Contigo?
Que busca na política, Sr. Velilla?
Ser a voz do pobo?
Ou lideralo?
Non son opcións excluíntes.
Está seguro?
Estou en política para cambiar a sociedade.
Os líderes falan polo pobo, que os elixe libremente.
Cando líder e pobo coinciden
en ideas e no tempo, hai éxito seguro.
Hildegart é o exemplo.
Guía o pobo porque a puxo el aí cando a requiría.
- Ese é o gran poder das masas. - Engánase.
Hildegart está onde está porque a puxen eu aí.
Vamos.
Como foi?
Voulle axudar co camisón.
- Que tes? - Nada.
Hilde...
Estou cansa, nada máis.
Quen é?
Quen é o que?
Nunca te vira cansa por unha presentación.
Quen é el?
- Non hai el ningún. - Veña, ho!
É un escritor ou un político?
Fíxoche algo?
Non me fixo nada.
Así que hai un el!
Que pasou?
Miña nai non deixará que pase nada. Iso pasou.
Túa nai non é así.
Como se chama?
- Como se chama? - Abel.
Abel.
É guapo?
Macarena,
podes axudarme?
Co que, cariño?
Necesito velo a soas.
Descoida, xa me encargo.
Atoparemos a maneira, non esteas triste.
Miña nena guapa.
Para!
Para! Non me fagas cóxegas!
- Vainos oír. - Se túa nai xa estará durmida.
Quérote moito, Macarena.
Es o máis bonito do mundo.
Señores.
- Benvidos. - Bo día.
- Bo día. Como están? - Abel.
- Como están? - Señor Velilla.
Sra. Rodríguez, que coincidencia.
Preséntoa.
Julián Besteiro, presidente do partido.
É todo un pracer.
- Andrés Saborit. - Moito gusto.
E Wenceslao Carrillo.
A súa filla é un prodixio político.
- Parabéns. - Ten que escoller.
Ou se afasta de Hildegart
ou ela non volverá ás reunións.
- Unha cousa ou a outra. - Abel, de que fala?
A ver se o seu interese individual está supeditado ao colectivo.
Señores, bo día.
- Bo día. - Bo día.
Abel, que foi iso?
Eses ataques non teñen que ver con nós.
Con nosoutras si.
Ou é que as mulleres non somos deste partido?
Temos a responsabilidade
de condenar os ataques e apremar a policía.
Quéixanse de que lles rouban,
cando eles espoliaron o pobo primeiro.
Direiche que quen rouba a un ladrón ten cen anos de perdón.
E quen viola unha muller?
Non falamos de roubos, os roubos non son o problema.
O problema é o que lles fan ás mulleres.
É unha banda anarquista. A esquerda debe estar unida.
- É incrible. - Iso non é anarquismo.
O anarquismo e a loita pola liberdade.
Contra a autoridade, non contra as mulleres.
Se vos violasen a vós, non calariades.
Tome, señorita Rodríguez.
Ti tampouco cres que xa é hora
de que participemos nas decisións do partido?
Si, compañeira. Terémolo en conta.
Este é o noso tempo.
- Este é o noso tempo. - Si, é o noso tempo!
Abonda! Levántase a sesión.
Compañeiros, compañeiras, viva a loita dos traballadores!
- Viva! - Viva o Partido Socialista!
- Viva! - Viva a República!
Viva!
A contracepción e o control da prole son bo tema para que o lideres.
Falar de grupos anarquistas non o vexo correcto.
A sopa, cariño.
Déixaa, Macarena, mañá ten discurso.
- Algo terá que comer. - Déixaa.
Oíches o do grupo anarquista que asalta casas?
Aquí non virán. Só asaltan casas burguesas.
Esta non cho parece?
Hai xoias, unha criada e dúas mulleres soas.
Son moi coñecidas e sería un escándalo.
Permiso.
E tras ela, marchará unha multitude
na que non irán só os homes,
iremos tamén as mulleres.
Que aprendemos a ver, que non é simplemente mirar.
E que, por temperamento primeiro,
e pola necesidade de contribuír ao impulso reformista despois,
decidímonos tamén a loitar.
Non contra o home, senón ao lado del,
en todo canto tenda a facernos máis libres e capaces a todos
para crear unha sociedade xusta.
- Viva o Partido Socialista! - Viva!
- Viva a loita obreira! - Viva!
En pé os escravos da Terra,
en pé os que non teñen pan,
a nosa razón forte berra,
o triunfo chega en volcán.
Crebemos o xugo do pasado...
- Parabéns. Moitas grazas. - Parabéns polo discurso.
- Estamos contigo.
- Moi ben, camarada. - Parabéns, de veras.
- Felicidades. - Felicidades.
Sigue así!
Moitas grazas!
Grazas polas túas palabras.
- Querémoste. - Querémoste!
O xénero humano
forma a internacional...
"Este folleto é e sempre será de Hildegart Rodríguez.
Non autorizo que se esqueza. Abel."
Hildegart.
Bailamos un valse antes de durmir?
Vale.
Havelock falou con Guzmán para traducir os meus textos.
Tomade conciencia!
Poden os homes renunciar aos privilexios?
Quere que vaia a Londres para coñecerme.
Estiveches algunha vez alí?
Eu nunca crucei o mar.
Déixame ler o teu novo ensaio.
É un erro designar os órganos sexuais como privados.
Cando non son máis privados có resto da nosa anatomía.
Non debería ser o sexo asunto de Estado?
Rilke di: "Como suxeitar a miña alma para que non roce a túa?
Como debo elevala ata as outras cousas sobre ti?"
En Concerto PEPE ARRIOLA
Lembro unha xota que me cantaba miña nai.
"Quérote porque te quero.
No meu querer ninguén manda.
Quérote porque me sae do fondo da alma."
Tras contar os votos,
o Partido Socialista Obreiro Español gaña as eleccións.
Bravo!
A VITORIA DO POBO
Non podemos ter máis fillos sen dalos alimentado.
Hai que regular o aborto.
- Iso non podemos facelo. - Co tempo, si.
Agora pode ser non punible algo que é un feito.
Se a concepción é con violencia.
Se hai risco para a nai.
- Debe establecerse... - Non somos a beneficencia.
O aborto aí non é delito.
Aquí...
- "Pode ser non punible..." - Pasa algo, madre?
"O aborto necesario para afastar a muller
dun perigo de morte.
Aborto sentimental, se a concepción se produce con violencia.
Debe establecerse que o aborto neses casos non é delito."
...non é delito.
Madre!
Madre, por favor!
Non.
Non!
Todo o teu é meu.
Todo.
Deixarás de ir ás reunións.
Escribirás polas mañás.
Lerás polas tardes.
Durmirei contigo polas noites.
Comeremos xuntas.
E irei contigo ao baño.
Queda totalmente prohibido saír desta casa.
Deixarse levar polo que sentes é ceder á pulsión animal.
Ese é o noso primeiro inimigo.
Custounos moito chegar ata aquí.
Non deixarei que unha debilidade estrague o proxecto.
O amor é unha debilidade.
Fuches concibida para cambiar o mundo.
O sacrificio persoal é necesario polo ben de todos.
Non podemos fallar agora.
Eduqueite mellor ca isto.
Guzmán espera os textos definitivos en tres semanas.
Non te distraias.
O MESMO DE SEMPRE A AMBICIÓN DOS "SOCIALENCHUFISTAS"
Estimado Sr. Havelock Ellis, coma,
agradézolle as súas palabras
e o interese polos meus textos.
Lamento dicirlle que o señor Guzmán e eu
temos outros plans e compromisos para a edición internacional, punto.
Descúlpeme ante o Sr. Wells.
Punto.
Tocante á viaxe a Londres, sería un pracer facela,
pero ao meu pesar,
as miñas obrigas en Madrid impídenme realizala.
Punto.
Pero moi ao meu pesar,
as miñas obrigas en Madrid impídenme realizala.
Grazas por adiantado. Punto.
Moitos saúdos.
Póñoche algo.
Non fai falta.
Vou contestar as cartas das lectoras.
Macarena.
Cantas cartas chegaron hoxe?
Bastantes. Vou por elas.
Está ben atender o público,
se non interfire co teu traballo.
Hai 16 de admiradoras,
unha do liceo, e outra sen remitente.
De quen é?
Non botes máis dunha hora con iso.
Saio.
Volverei axiña.
Déitate despois de cear.
Hilde, fíxenche isto.
Macarena...
Non podes ir de negro a unha cita.
Grazas!
- Auga? - Ti que vas tomar?
Un vermú.
Queres un?
Podemos bailar?
- Que queres tomar? - Un vermú.
Dous. Grazas.
Que?
Sorpréndeme que a túa nai te deixase vir soa.
Non é tan mala como cres.
Seis reais.
Grazas.
- Non, pago eu. - Non, podo pagar eu.
- Hoxe invito eu. - Cres que non podo pagar?
- Aquí ten. Grazas. - A vós.
Hoxe só.
Só esta vez.
- Saúde. - Saúde.
O primeiro vermú. Difire a teoría da práctica.
Coma os socialistas.
Gañan as eleccións cun programa e executan outro.
Que non somos iguais, di a xente.
Que a túa vida e a miña se van perder.
Que eu son un canalla...
Isto tamén é ideloxía.
E que ti es decente.
Que dous seres distintos
non se poden querer.
Pero eu xa te quixen
e non te esquezo.
E morrer nos teus brazos é a miña ilusión.
Eu non entendo esas cousas das clases sociais.
Só sei que te quero
e que me queres ti.
Anda, vamos.
Para onde ninguén nos xulgue,
onde ninguén nos diga
que facemos mal.
Anda, vamos.
Lonxe do mundo,
onde non haxa xustiza
nin leis, nin nada.
Só o noso amor.
Anda, vamos.
Para onde ninguén nos xulgue,
onde ninguén nos diga
que facemos mal.
Anda, vamos.
Lonxe do mundo,
onde non haxa xustiza nin leis nin nada.
Só o noso amor.
Que non somos iguais,
di a xente.
Non sei. Non me gusta.
Aurora.
Cantos anos pasaron?
Dezaoito.
Queres unha copa?
Non bebo.
Senta, por favor.
Que tal a túa filla?
Hildegart é todo o que se podía esperar.
Si, é un fenómeno.
Outro.
Pepe...
O que fixeches hoxe...
Eu ensineite mellor.
Non é digno da túa educación, Pepe.
A que viñeches?
- A humillarme? - Non.
Sabes como me chaman en París?
Estou acabado, Aurora.
Son unha fraude.
Non es unha fraude.
Non...
Se quedara contigo, agora estaría a salvo.
Non.
Por que me invitaches?
Eu non te invitei.
Non quería que me vises así.
Moi ben.
Como che vai con Havelock Ellis?
Rexeitei a súa oferta.
Non quero ir soa.
E a túa nai?
Eu podería acompañarte.
Non falo inglés, pero...
Havelock paga os billetes.
Estás propoñédomo en serio?
Virías comigo?
A calquera lugar do mundo.
Teño que marchar.
Señora, asustoume.
Está vostede ben?
Volveuche pegar?
Voulle preparar o almorzo.
Antonio?
Que pasa?
Podemos pasar?
Madre?
Macarena?
Madre.
Onde andabades?
Pensei que vos pasara algo.
- Non me espertastes. - Estabas tan a gusto...
Preferín deixarte durmir.
Estiven reflexionando.
Imos cambiar a vida desta casa.
E deste país.
Invitei a Abel Velilla a cear a semana que vén.
Separeite do mundo para converterte en líder.
Porque o mundo precisa líderes fortes.
Freud no sexo.
Nietzsche no peito.
Marx na cabeza.
- Boa noite. - É vostede Abel?
- E vostede? - Macarena.
Encantado.
Trouxen isto. Fainas miña tía.
Grazas, moi amable. Pase.
Grazas.
Adiante, como na súa casa.
Grazas, moi amable.
Curioso que deixedes as pintadas do relanzo.
Amosa coherencia.
Falando de coherencia, cónteme...
Como vai cambiar o Partido Socialista?
O que di Hildegart sobre o favoritismo
é algo que pode destruílo.
Dubido que o Partido Socialista cambie.
- Non sen botar... - Dígame a súa opinión.
Sérvesme auga?
Sérvesme auga, por favor?
Estou de acordo con Hildegart.
O partido traizoou os principios do movemento obreiro
e da loita revolucionaria, nas rúas,
nas fábricas, no campo.
Só valoran a estratexia electoral.
Como fan sempre os políticos.
Igual únome ao Partido Federal.
Eu tamén.
Moi ben. Ós anarquistas.
Anarquistas non, federalistas.
Os obreiros débenlle moito...
- A porta. - Perdoe...
- Logo que son? - Hai que...
Debe admitirse canto lle deben os obreiros
ao anarcosindicalismo e á súa defensa da liberdade.
Liberdade! Manda carallo!
Entón cre que rompendo as estruturas
seremos máis libres.
Sumidos no caos.
A porta!
Señora, a anarquía non é caos, é orde e organización obreira.
Nin Deus, nin amo, nin soberano.
Iso é unha utopía.
Boa noite.
É vostede Abel Velilla?
- Vostede quen é? - Son eu, que foi?
Velilla, queda detido por múltiples roubos e violacións.
- É un erro. - Sente, señora.
- Señorita, é perigoso. - Non fixo nada.
Non!
É autor dos asaltos do grupo anarquista.
Non é verdade.
Ignorarei onde estaba o acusado ao ser detido
para salvarlle a reputación, señorita,
- pero non son mentirán. - Solte a miña filla.
Sólteme!
Ninguén di que sexa un mentirán.
Quieto.
Serán moi intelectuais, pero este rapaz enganounas.
- Non fixen nada. - Abel, que pasou?
- Levádeo. - Non fixen nada.
Eu non fun!
"Non sufrades, mozas,
non sufrades.
Que os homes son farsantes.
Un pé na terra,
outro no mar,
nunca serán constantes.
Por que sufrides? Deixádeos ir.
E gozade da vida,
convertede os vosos suspiros
en cantos de alegría.
Non sufrades, mozas, non sufrades.
Que os homes son farsantes.
Un pé na terra, outro no mar,
nunca serán constantes."
É precisamente a partir de aquí
cando empeza a inquedanza
de deixar impresos os sons
co fin de gozar da súa reprodución.
No ano 1877,
xorde o General Electric,
logrando deixar inscritos os sons...
A criada nova chegará nunha hora.
Chámase Rosa.
É vella, pero seica traballa ben.
Que foi de Macarena?
Marchou ela ou botáchela?
Iso tanto ten.
Espero que esta sexa máis seria.
Ponte cos textos novos.
Nunha hora, xogamos ao bádminton.
Xa vou eu.
Se cadra é Macarena.
Hildegart.
Abel visitoume antes da detención.
Non, por favor.
- Pediume que... - Señor Guzmán.
Macarena non veu polos cartos
que lles debo da última edición.
Macarena xa non traballa aquí.
E logo?
Necesito que me asine un recibo.
Chegou isto de Londres para ti.
PARA HILDEGART RODRÍGUEZ
Cre que foi el?
Non o sei.
- Aquí está. - Grazas.
- Algo máis? - Non, nada.
Espero ler axiña o novo ensaio.
Estará en breve. Boa tarde.
Un valse?
Vamos.
Billete de Pasaxe en Segunda Clase Londres
Esta é a nosa casa.
Síntoo. É o último que quería que pasase.
Espero que me perdoes.
Ao fondo, o salón.
Pase por aquí, por favor.
Esta é a zona...
- Que fas aquí? - Quería comer algo antes de seguir.
Ela é a miña filla: Hildegart.
- Encantada. - Moito gusto.
Fálase moito dos seus libros.
Leu algún?
Non, non sei ler.
Seguimos?
Por aquí.
Pequena e bonita, ai, ai, ai,
pequena e bonita.
Con un rapaciño, con un rapaciño
que eu non quería, ai, ai, ai,
que eu non quería.
Casoume miña nai, casoume miña nai,
pequena e bonita...
Que queres?
- Antonio? - Macarena non está.
Quero falar con ela.
- Non podo axudarche. - Necesito vela, é importante.
Non me fagas mancarte.
Non marcho ata que non fale con ela.
Déixame falar con ela.
Non che traerá problemas.
Máis che vale.
Non deberías estar aquí.
Non é lugar para nenas de casa boa.
Macarena, xa non son unha nena.
Por que marchaches?
Necesito saber por que me deixaches sen dicirmo.
E necesitaba saber por que debía perdoarte...
ata que vin a Antonio e os amigos.
Foi idea de miña nai?
Ou fuches ti?
Coma o da pistola.
Como podes pensar iso de min?
Xa non sei que pensar.
Nin de ti nin de ninguén.
Foi a túa nai.
Soubo que Antonio era o responsable dos asaltos.
Ofreceulle cartos e non denuncialo
a cambio de vender a Abel.
Como puideches?
Xúroche que intentei paralo. Xúroo por Deus.
Hai un inocente na cadea pola túa debilidade.
De veras pensas iso?
Sendo tan lista e tan lida?
Pensas que a vida funciona así?
Que é tan fácil?
Cres que me gusta vivir así?
Non todas tivemos a túa sorte, rula.
Os teus discursos están moi ben, pero a vida non funciona así.
Sen cartos, non es libre.
As mulleres non somos libres.
Douche un día para denunciar a Antonio
e xustificar que non tiveches parte.
Se non, irei eu para que te acusen de cómplice.
Síntoo moito.
Chegas tarde.
Macarena está indo a denunciar o seu home.
Igual se falas con el e lle pagas
calará a túa implicación.
Cando solten a Abel, marcho con el para Londres.
Havelock mandoume os billetes.
Non, non irás.
Como puideches?
Como puideches ti?
É o traballo da miña vida.
Fixen o que debía.
Á custa de que?
Da miña felicidade e da vida dun home inocente.
Ningún proxecto sae adiante sen sacrificios.
Coidado, madre.
Empezas a parecer unha fascista.
Con todo o que fixen por ti.
Fixéchelo todo por ti.
Que fixen por min?
Dime.
Que fixen por min?
Renunciei á miña vida polo mundo.
O mundo non sabe que existes.
O mundo que desexamos ti mais eu, madre,
se é o mesmo,
non se constrúe así.
Es a inimiga das túas propias ideas.
Que saberás ti do mundo?
Todo o teu mundo son eu.
As túas ideas son miñas.
Quéresme.
Antes queríasme.
Non sabes que é o amor.
Sei máis de amor ca ti.
Só tes unha alma motora
e unha psique rudimentaria.
Calquera animal ten unha alma máis exquisita cá túa.
Ninguén amou tanto coma eu a ti.
Ninguén.
Ningún home te afastará...
Abonda!
Os homes non son os nosos inimigos, madre.
Negas a humanidade.
Negas as mulleres.
Ódialas.
Odias que sintamos.
E non hai revolución posible sen amor.
Esa é a clase de amor que nos escraviza.
Iso é mentira.
- É verdade. - Iso é mentira!
Non estás do lado das mulleres.
Teimas en comportarte coma un home.
Queres posuírme, coma os homes posúen as mulleres.
Para o teu interese.
E non somos de ninguén, madre.
De ninguén.
Eu non son de ninguén.
Es miña.
Non son de ninguén.
A partir de agora, decidirei por min mesma.
A partir de agora, son libre.
Boa noite, Hildegart.
Boa noite, mamá.
BRUXAS PUTAS. RAMEIRAS, IDES IR AO INFERNO
Ocorre algo, señora?
Saque a pasear o can.
Agora?
Vamos, vístase.
Déalle unha boa volta.
Como mande, señora.
Casoume miña nai, casoume miña nai,
pequena e bonita, ai, ai, ai,
pequena e bonita.
Amei e odiei en termos extremos.
O meu termo medio é a humana mecánica automática.
O que pasou paréceme moi lóxico.
Moi preciso.
Son algo máis celeste do habitual.
Hai excentricidade no que fixen, seino.
Pero vostedes...
Non poden analizar sen máis o caso da nai da estatua humana.
Tras ter a miña filla, xa non pensei en min.
Só me importaba a creación dese ser humano.
Dinamizando, gota a gota, a miña crenza nel.
Pero os homes,
distraídos,
non vistes que eu era un planeta con luz propia.
Non entendestes que a obra non era para un lugar.
Non percibistes o grao de unión do escultor coa súa obra,
que a destrúe á máis mínima imperfección.
Así fixen con Hildegart.
A homo estatua humana.
A miña obra.
O proxecto Hildegart fracasara.
Non tiña sentido seguir con el.
Asasinada pola súa nai na rúa Galileo onde vivía
HILDEGART Asasinada no seu domicilio
A VIRXE VERMELLA MORREU
Hidelgart Rodríguez morreu o 9 de xuño de 1933 aos 18 anos.
Nos últimos tres anos de vida escribiu
16 libros de ensaio e máis de 150 artigos.
A súa obra e a das súas compañeiras esqueceuse tras a guerra civil.
Persistiu en espírito.
"Non sufrades, mozas, non sufrades,
que os homes son farsantes.
Un pé na terra, outro no mar,
nunca serán constantes.
Deixádeos ir e gozade da vida,
convertede os vosos suspiros en cantos de alegría.
Por que sufrides? Deixádeos ir.
E gozade da vida.
Convertede os vosos suspiros
en cantos de alegría.
Non sufrades,
que os homes son farsantes.
Un pé na terra, outro no mar,
nunca serán constantes.
Non sufrades, mozas, non sufrades."
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos
Supervisora creativa: Luisa Lage Garea