For best IPTV provider, please visit: www.IPTV.CAT For best IPTV provider, please visit: www.IPTV.CAT
Gdyby kobiety pojęły transcendentne znaczenie bycia matką
wykonywałyby to zadanie dążąc do gwiazd.
NA PODSTAWIE PRAWDZIWYCH WYDARZEŃ
Była jej pisana wielkość.
Miała być najważniejszą z nas.
Przyszła na świat, by go zmienić, ale zabrakło jej czasu.
Padły trzy strzały.
W twarz, w klatkę piersiową
i ostatni w krocze.
CZERWONA DZIEWICA
Ale historia Hildegart zaczyna się wcześniej.
Gdy byłam jeszcze młoda,
a do Galicji dotarły pierwsze traktaty o eugenice.
Nazywam się Aurora Rodríguez Carballeira. Jestem matką Hildegart.
Intelektualna żądza i fortuna ojca zapewniły mi
wychowanie bez granic.
TAKO RZECZE ZARATUSTRA
GALICJA, ROK 1914
Mogłam więc zgłębić temat poprawek genetycznych
i walki o prawa kobiet.
Dzięki temu pojęłam, że to kobiety
muszą kształtować przyszłość ludzkości.
Ale idee są bezsilne, jeśli nie będą wcielone w życie.
Dlatego postanowiłam począć dziecko,
które będzie wyłącznie moje.
Jako wkład fizjologiczny poszukiwałam kogoś,
kto nie uznałby dziecka.
Urodziłam dziewczynkę.
Eugeniczną dziewczynkę, pierwszą wolną kobietę.
Chcę zaznaczyć, że Hildegart nie była przypadkiem
ani efektem zwierzęcej chuci rodziców.
Była częścią doskonałego planu.
Musiała być czystą istotą walczącą o przyzwoite społeczeństwo.
Musiała być kobietą przyszłości.
Mając osiem miesięcy, zaczęła mówić.
Mając dwa lata, potrafiła czytać.
Mając trzy lata, pisała.
Mając cztery, została stenotypistką.
Już siódma. Wstawaj.
Wychowano ją zgodnie z kryteriami eugenicznymi.
Wstawała zawsze o tej samej porze.
Pobudka.
Każda minuta jej życia była zaplanowana.
Jej dieta i higiena miały ścisłe zasady.
Na śniadanie jadła owoce i mleko.
Kolacje były lekkie.
Aby poprawić konkurencyjność oraz wytrzymałość,
uprawiała sport.
Mając osiem lat, znała sześć języków obcych.
Płynnie francuski, angielski i łacinę.
Do tego niemiecki, portugalski i włoski.
Czym jest eugenika?
Eugenika to zastosowanie biologicznych praw dziedziczności,
czyli genetyki,
w celu udoskonalenia gatunku ludzkiego i społeczeństwa.
Jako 14-latka studiowała medycynę, prawo i filozofię na uniwersytecie,
a jako 17-latka została najmłodszą prawniczką w kraju.
Hegel wierzył w to, że potencjał wolności
drzemie w każdym przedstawicielu gatunku ludzkiego,
jednak sama wolność to osiągnięcie innego rodzaju.
Siódma. Wstawaj.
Jak odróżnić...
samca od samicy?
Nie naciskaj za mocno. Widzisz, co się dzieje?
Uczyła się przez pięć godzin rano,
po południu trzy godziny czytała,
a przed kąpielą rozmawiałyśmy o sztuce.
Wystarczy.
Co stanowi centrum myśli nietzscheańskiej?
Nie chce zejść. Bóg nie żyje.
I że jesteśmy ostatecznymi twórcami społeczeństwa.
Skup się.
A zatem?
- Nietzsche był preegzystencjalistą? - Nie.
Nietzsche twierdził, że trzeba mieć w sobie chaos,
żeby urodzić spadającą gwiazdę.
Matka mnie wydała
piękną i młodą
Jeszcze raz.
I usiądź przy stole.
Wychowywałam ją i edukowałam przez lata.
Wiedziałam, jak daleko musi zajść.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Mamo, gdzie jest mój ojciec?
Nie masz ojca, dziecko.
Dlatego jesteśmy wolne.
„Przestań szlochać, moja niebogo.
Chłopiec zawsze był zwodnikiem.
Nogą na morzu, na lądzie nogą,
a wiary nie znajdziesz w nikim.
Puść go, gdzie chce.
Osusz łzy twe.
Rozjaśnij myśli twych noc.
I gorzkie »ho!« i smutne »he!«
przemień w wesołe »hoc, hoc!«”.
Przepraszam.
MADRYT, ROK 1931
Pan Guzmán nie może pań przyjąć.
- Czekałyśmy. - Monarchia właśnie upadła.
- To trudny dzień, pani... - Rodríguez.
Moja córka, Hildegart Rodríguez.
Mogę umówić wizytę za dwa tygodnie.
Zapraszam.
Wyjście jest tam, dziękuję.
Proszę pani.
Proszę pani!
Tam nie można bez zgody!
Słucha mnie pani?
Nie może pani tam wejść.
Proszę pani!
Nie wpuszczaj ich!
Proszę pani! Proszę otworzyć!
MONARCHIA
Czemu odrzucacie eseje mojej córki?
Są lepsze od tego, co zwykle publikujecie.
Kim pani jest?
Aurora Rodríguez, matka Hildegart Rodríguez,
autorki tekstu Kwestia seksualna z punktu widzenia hiszpańskiej kobiety.
- Proszę pani! - Proklamowano republikę.
Mam inne priorytety.
Nasz list poprzedził abdykację króla.
- Dolores! - Proszę pani!
Nie proszę o publikację teraz.
Czas zależy od pana,
ale gdy upada reżim, trzeba zbudować nowy.
Chętnie opublikuję artykuł.
Ale nie z nazwiskiem pani córki.
Dlaczego nie?
Zwykle publikuję nazwisko prawowitego autora.
Skąd pomysł, że nim nie jest?
Ile masz lat, dziecko?
Szesnaście.
Szesnastolatka nie mogła tego napisać.
Hildegart mogła, a ma 16 lat.
Wiem, że pani to napisała.
Podpisze pani tekst i załatwione.
Nie lubię, jak ktoś mnie oszukuje.
Dolores, proszę!
Guzmán, zamknęły od środka!
Proszę zapytać ją o ten tekst lub temat.
Mam rozmawiać o seksualności z pani córką?
Proszę pytać o cokolwiek,
aby potwierdzić, że jest autorką tego artykułu.
Dobrze więc.
Czym jest reforma seksualna?
W abstrakcyjnym ujęciu to propozycja unowocześnienia
życia seksualnego i miłosnego ludzi.
Jeśli jednak pyta mnie pan o Ligę,
której przewodzi pan Havelock Ellis,
mogę zacytować kilka punktów jego programu.
Proszę bardzo.
Równe prawa dla mężczyzn i kobiet,
oddzielenie małżeństw od Kościoła,
odpowiedzialna prokreacja,
świadomy dostęp proletariatu do antykoncepcji,
ochrona niezamężnych matek,
zrozumienie interpłciowych wariantów.
Mam kontynuować?
Mogłaś to wszystko zapamiętać.
Wątpiłby pan, gdyby była mężczyzną?
A może z radością
opublikuje pan i odkryje geniuszkę naszych czasów?
Chyba, że geniusz przysługuje wyłącznie mężczyznom?
W reformie seksualnej, o której piszę,
rozważam między innymi to.
Przepraszam za śmiałość,
ale co możesz wiedzieć o kobiecej seksualności?
Jesteś dzieckiem.
Śmiem twierdzić, że wiem więcej od pana.
Mimo braku doświadczenia.
Niech żyje Republika!
- Niech żyje Republika! - Niech żyje!
Niech żyje Republika Hiszpańska!
Niech żyje Hiszpania!
Obalić monarchię!
- Niech żyje Republika Hiszpańska! - Niech żyje Republika!
- A to gnojki. - Hildegart, nie oddalaj się.
Hildegart!
Robotnicy do władzy!
Patrz w obiektyw.
Hiszpania nie jest katolicka!
Czemu nie dałaś Guzmánowi powiedzieć o cudownym dziecku?
Hildegart!
Jesteśmy ponad prowokacjami, nie zapominaj o tym.
Poniosło cię z Guzmánem, a my nie możemy dać się ponieść.
- Niech żyje Republika! - Niech żyje!
Niech żyje!
Wolność!
Niech żyje Republika!
Nie pokonacie ludu!
Nie pokonacie nas!
W czym problem?
Skąd się tu wziąłeś, łobuzie?
Twoja parabola
emancypacji seksualnej kobiet i miłości jest wątpliwa.
Czytelnik potrzebuje prostoty, by zrozumieć trudne pojęcia.
Prostota może być cnotą, ale niedostatek intelektualny to błąd.
Dobrze.
Truskawki!
Zniszczy pani sukienkę.
Chcesz trochę, mamo?
Nie nazywaj mnie „panią”.
Jesteś sławna, muszę.
Rozmawiali o tobie w piekarni.
Tak powiedzieli?
Tak naprawdę nie czytają.
Ale ciekawi ich
młoda prawniczka pisząca o seksie.
Idź sprawdzić.
Wracaj do pracy.
Proszę pani!
Alpha.
Alpha, chodź.
Widziałam was.
Niepiśmienni tchórze.
Oczytana kobieta jest silniejsza od czarownicy.
ZNAJDŹCIE BOLCA, WIEDŹMY
Nie podoba mi się to, Auroro.
Nie chcę naciskać, ale mogę
załatwić coś do obrony.
Co takiego?
Pistolet?
Wiesz, co myślę o broni.
Nie zastraszą nas farbą.
Chodź.
Spójrz.
Mieszanka agresji i strategii.
Powinny się wstydzić.
Popatrz, jak się ubrały.
- Na czarno. - To ona.
Przegapisz mecz.
Nie możemy ubierać się jak inni?
Wolność kobiety wymaga
odrzucenia osądów z zewnątrz.
Chcę wyglądać ładnie.
By wygląd przyćmił twój intelekt?
Zgodzisz się, by tak cię postrzegano?
Nie.
Dziękuję.
Przepraszam pana.
Dziękuję.
Przepraszam panią.
Znasz go?
Przepraszam, mogę?
Dzień dobry.
Hildegart Rodríguez, prawda?
To zaszczyt.
I zapewne jej mama, pani Rodríguez Carballeira.
Miło poznać. Abel Velilla.
Abel Velilla, miło mi.
Pytałem w redakcji, ale Guzmán nie dał mi pani adresu.
Ma rozkaz tego nie robić.
Rozumiem.
Poznałem panią po zdjęciu z gazety.
Reprezentuję Młodzież Socjalistyczną.
Zapraszamy na spotkania.
Czytaliśmy pani teksty
i jesteśmy przekonani, że możemy współpracować.
Dziękujemy za propozycję.
- Panie... - Velilla.
Velilla.
Hildegart jest uczoną.
A pan politykiem.
Chodzi o jedno spotkanie.
Tylko jedno.
Zwycięża Lilí Álvarez.
Idziemy?
Proszę to przemyśleć.
Kończy mi się tusz.
Mamo, przyniesiesz mi nową wstążkę?
Matko.
PEPE I AURORA 1908
Co tu robisz?
Matka cię zabije, jak zobaczy, że tu grzebiesz.
Najpierw ciebie, potem mnie.
Kto to jest?
Pepe, ale to nie twoja sprawa. Wracaj do kuchni.
Wpakujesz nas w kłopoty.
To wargi sromowe.
A tu jest łechtaczka.
Powinniśmy przyjąć ofertę Abla Velilli.
To kluczowy element kobiecej ekscytacji seksualnej.
Widzisz?
Nikogo nie potrzebujemy.
To nie jest oferta.
Gdyby to była oferta, obie strony by skorzystały.
Chcą nas wykorzystać.
WOLNOŚĆ MIŁOŚCI OFERUJE
Auroro.
Ile kosztuje ta broń?
Piętnaście reali.
Ale myślę, że będzie taniej.
Ani słowa Hildegart.
Nie sprzątaj tego.
WIEDŹMY LĄDUJĄ NA STOSIE
Skąd wiesz?
Że chcą nas wykorzystać.
Skąd o tym wiesz?
Bo to polityka robi z myśleniem.
Ale idee są bezużyteczne, jeśli nie są stosowane w życiu ludzi.
Czy nie tego chcemy?
Żeby coś zmienić?
Nie chcemy tego.
My to zrobimy.
Ale oni jeszcze tego nie wiedzą.
To mężczyźni. I politycy.
Kolejny powód, by iść na to spotkanie.
Same musimy bronić naszych idei.
Bez pośredników.
- Halo? - Macarena.
Jestem!
Powiem jej, żeby zrobiła kolację.
Matko!
Monarchia właśnie upadła.
Teraz albo nigdy.
Wszystko w swoim czasie.
Masz go?
Jest tam.
Należy do Antonia?
Nie chciał mi go dać, ale i tak go wzięłam.
Wam przyda się bardziej.
Możesz zostać na noc.
Przepraszam, Macareno, nie chciałam sprawiać ci kłopotów.
Nie rozumiesz, Auroro.
Antonio to dobry człowiek, ale anarchizm go zmienił.
- Problemem nie są idee, tylko oni. - Dlatego musimy się zaangażować.
- Już to robimy. Pisząc. - Niewiele kobiet umie czytać.
Idź po alkohol.
Przynieś go.
Jak powiedział nasz towarzysz.
Oczywiście te wybory to szansa na odnowienie Hiszpanii.
Na oddanie jej klasie robotniczej.
Tym, którzy orzą ziemię i zapełniają fabryki.
Partia Socjalistyczna musi wygrać te wybory, towarzysze.
Partia Socjalistyczna musi coś zmienić.
Stworzyć społeczeństwo oparte na zasadach rewolucji.
Towarzysz Ocaña rzekł: „Musimy bronić naszej ojczyzny”.
A ja na to: „by bronić ojczyzny, potrzebujemy zdrowego proletariatu”.
Bo prawdziwy patriotyzm
zaczyna się od rozwoju przemysłu i gospodarki kraju...
Dzień dobry. Witamy.
Cieszę się, że przyszłaś.
Hildegart może przemówić po towarzyszu Miguelu.
Przyszła słuchać, nie przemawiać.
- Niech żyje Partia Socjalistyczna! - Tak!
- Niech żyje Republika! - Niech żyje!
Chciałabym przemówić.
Nie wiedzą, że nie jesteśmy jak oni.
Udowodniliśmy, że jeśli utrzymają swoje cele,
natkną się na ogrodzenie,
- które... - Miguel!
Panowie, towarzysze,
mamy wyjątkowego gościa.
Towarzyszko Hildegart, chcemy cię wysłuchać.
To zaszczyt, że tu jesteś.
Nieskazitelnie dobieraj słowa.
Mogę?
Dziękuję.
Panowie, młoda geniuszka, Hildegart Rodríguez.
Dzień dobry.
Dziękuję za głos.
Towarzysz Abel Velilla zaprosił mnie i moją mamę
do udziału w tym spotkaniu.
Po dyskusji postanowiłyśmy przyjść,
bo to dobra okazja,
by wnieść nasz punkt widzenia do debaty partii,
która mimo chełpienia się równością wśród członków społeczeństwa,
systematycznie i bezwstydnie ignoruje
połowę mieszkańców tego kraju:
kobiety.
- Niech żyje Partia Socjalistyczna! - Niech żyje!
Wiemy, że walka klasowa jest główną siłą napędową.
Dlatego dzisiaj opowiem o czymś,
co ignorujecie w tej walce.
W CHAMBERÍ NAPADNIĘTO I ZGWAŁCONO KOLEJNĄ KOBIETĘ
To wiadomość z dzisiejszej gazety.
Osiem ofiar w tym miesiącu.
Włamują się do domów, żeby je okraść, a potem gwałcą lokatorki.
Tysiące kobiet padają ofiarą przemocy.
Tysiące kobiet umierają podczas porodu.
Tysiące kobiet są bite każdego dnia.
Wszystkie żyjemy w stanie gotowości.
Niemniej, gdy czytam zapisy waszych spotkań,
nie ma śladu po tych wydarzeniach.
Żadnej refleksji.
Dlaczego?
Bo jesteśmy niewidzialne?
Bo nie zależy wam na nas?
Spójrzmy na tę salę.
Rozejrzyjcie się.
Ponad 70 mężczyzn i tylko dwie kobiety.
Ale cieszę się, że tu jestem.
Dlaczego?
Dlaczego tylko ja jestem godna waszego szacunku?
Dlaczego hiszpańska kobieta
jest 20 wieków do tyłu?
Gdyby Hiszpanki miały wystarczający wgląd
w obraz świata,
poczułyby głęboko zakorzeniony wstyd,
na który nie zasługują.
Jeśli chcecie budować bardziej wolną i sprawiedliwą Hiszpanię,
zacznijcie od tego, by ta przestrzeń była bardziej wolna i sprawiedliwa.
Rewolucje powstają, gdy ludzie są wolni i przygotowani,
a nie gdy głód, ból i gniew...
doprowadzają ich do stanu nieodpowiedzialności.
Dobrze?
Nie dawaj się wciągnąć w historie z gazet.
Hildegart!
Przyjdziesz na następne spotkanie?
Jest za mało kobiet.
- A jeśli znajdę więcej... - Dziękuję.
Ale jest jeszcze dużo do zrobienia.
- Do widzenia. - Do zobaczenia.
Idziemy?
Dziękuję za wizytę.
Nalegam, nie daj się złapać.
Przejdź od razu do nierówności.
„Niewiele kobiet jest w stanie pojąć prawdziwą wzajemną
i nieograniczoną wolność obu płci...”
Naprawdę musisz to teraz robić?
Chcesz zjeść kolację czy nie?
Nie rozpraszaj się. Co jest dalej?
„Ale jeszcze mniej ludzi jest w stanie to zaakceptować,
zarówno reakcjoniści, jak i zaawansowani”.
Macarena.
Kim jest Pepe?
Czemu moja matka trzyma jego zdjęcie?
Proszę.
Zasnęła.
Pepe to jedyny mężczyzna, którego naprawdę kochała.
A gdzie on jest?
To syn jej siostry,
ale twoja matka go wychowała.
Znasz ją, zrobiła z niego geniusza fortepianu.
W wieku czterech lat grał na dworze.
Ale twoja ciotka, bardzo bystra,
odkryła, że może na nim zarobić
i go zabrała.
Twoja matka więcej go nie widziała.
Przeczytaj mi coś lżejszego.
Lżejszego?
Nie interesuje cię wolność kobiet?
Interesuje mnie wolność, ale sprawiasz, że czuję się głupia.
Spójrz.
RAZEM NA WIEKI
Powieść romantyczna.
Dostałam ją od koleżanki z fabryki.
Staram się, ale idzie opornie. Poczytasz mi?
„Spojrzał na nią i wyszeptał:
»W samotności czuję głód i pragnienie.
Głód posiadania cię u mego boku...«”.
Nie czytaj, jak masz się śmiać.
A może masz ochotę na odrobinę romansu, co?
Oddawaj.
„»...pocałunków, spojrzeń...«”.
Nie wiem, czy to jest książka, która wyzwoli kobiety.
Podoba mi się.
Coś nie tak?
No proszę.
- Jesteś gotowa? - Już prawie.
- Możesz szybciej? - Staram się.
Jeśli matka się dowie, nie puści mnie.
- Prędko. - Kończę pisać.
Jeszcze chwilę.
Macarena!
Dlaczego chcesz iść na spotkanie z okresem?
Kobiety ze wsi tak robią.
Kobiety ze wsi krwawią na wsi, nie na spotkaniach.
Polityka jest jak pszenica, nie może czekać.
- A jak tkanina przemoknie? - To wyrzucę ją i zmienię.
To nie śmieć, żeby ją wyrzucać.
Szybciej, nie chcę, by mówili, że kobiety nie są punktualne.
Dziękuję.
Chce, by zabroniono nam głosować.
Lubią patrzeć, jak kobiety walczą ze sobą.
Nie powinnyśmy głosować?
Nie bronił nam głosować, chce to przełożyć.
Ale zgadzam się...
Wszyscy patrzą na nią niczym na jakiś cud znikąd.
Ale widzę cię w niej.
Ona wykracza poza mnie.
Dziękuję, towarzysze.
Idę do toalety.
Dokąd to? To męska toaleta.
Przepraszam, ale to pilne.
Jesteś mężczyzną?
- Nie mogłam znaleźć damskiej. - Bo jej nie ma.
Musisz iść do domu.
- Ramón. - O co chodzi?
Pieprzony dzieciak.
Hildegart.
Nie sądziłem, że cię tu zobaczę.
Zauważyłaś, że przybywa kobiet?
Trzeba zbudować im toaletę.
Proszę.
Dziękuję.
Muszę iść, mama na mnie czeka.
Możesz napisać esej na ten temat.
Na jaki temat?
Toalet.
Brak damskiej toalety może być metaforą.
Mój pierwszy esej jest już w druku.
Jaki ma tytuł?
Seks i miłość.
Muszę go przeczytać.
- A zatem... - Skąd się wzięło twoje imię?
Hildegart.
Mama twierdzi, że oznacza „ogród wiedzy”.
- „Ogród wiedzy”. - Ale to nieprawda.
W staroniemieckim „hil” to „bitwa”, a „gart” to „ogród”.
Czyli „ogród bitewny”.
Ale nie mówmy jej o tym.
Zgoda.
Naprawdę muszę iść.
Przyjdziesz na następne spotkanie?
Tak.
SEKS I MIŁOŚĆ HILDEGART
Daj mi ręce.
Kręć się!
Szybciej!
Dobrze, dobrze...
Alpha!
- Udało się. Cieszysz się? - Co czytasz?
Macarena, tańcz!
- Panienko... - Tańcz, Macarena!
- Zemdli mnie. - „Nagle ucichła,
a wtedy delikatnie ją pocałował”.
Z pewnością nie ze względu na jakość jej prozy.
To melodramat.
Chcę zobaczyć, jak wygląda miłość w masowej fikcji.
Te melodramatyczne powieści niczego nie dowodzą.
Nie odzwierciedlają życia.
Tylko niespełnione pragnienia.
Pożądanie jest interesujące, matko.
Nigdy nikogo nie pożądałaś?
Kiedyś się zakochałam.
W kapitanie.
Na długo przed twoimi narodzinami.
Prawie się pobraliśmy.
I co się stało?
- Chciałam być wolna, a on... - Nie pozwoliłby na to.
Chciałby być twoim ojcem.
Żałowałaś tego?
Czego?
Miłość i rewolucja nie idą w parze.
Macarena mówi, że jedynym mężczyzną, którego kochałaś, było dziecko.
Pepe.
Macarena za dużo papla.
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Zapomnij o tych melodramatach.
Cała fikcja jest z definicji konserwatywna.
Po co nam broń w domu?
Pan Guzmán.
Zawsze tak pani wita gości?
Zwykle ich nie mamy.
Jest pan pierwszym mężczyzną, który przekroczył próg.
Wznieśmy toast za Hildegart.
Nie pijemy szampana.
Chciałem przekazać dobre wieści.
Każdy chce kopię Seksu i miłości.
Kończy się nakład.
Drugie wydanie jest już w druku.
Przyszedłem z wypłatą za obecne.
Za te pieniądze można pomalować korytarz.
Podoba nam się taki, jaki jest.
Jaka to kwota?
793 pesety.
- Na kogo wypisać? - Na mnie.
Aurora Rodríguez Carballeira.
Potrzebuję męskiego nazwiska.
Pani nie spienięży tego czeku.
Może być nazwisko ojca Hildegart.
Hildegart nie ma ojca.
W takim razie ja dam paniom pieniądze.
Bardzo dobrze. Przyślę po nie Macarenę.
- Mogę je przynieść. - To nie będzie konieczne.
Dziękuję.
A zatem...
Odezwę się, gdy będą gotowe.
Dobrze.
Chciałem jeszcze przekazać, że dostałem zapytanie
o publikację Seksu i miłości w Anglii.
- Od kogo? - Od Havelocka Ellisa.
- Doktor Havelock Ellis? - Tak.
Nie złożył jeszcze oferty, ale chce poznać autora.
A H.G. Wells chce napisać prolog.
Słyszałaś to, mamo?
Rozważymy to, gdy złożą ofertę.
Matko, Havelock jest pionierem seksuologii na świecie.
Jego wsparcie byłoby...
Pan Havelock Ellis i pan H.G. Wells to angielscy imperialiści,
którzy chcą wykorzystać nasze pomysły.
Wątpię, by pan Wells...
Porozmawiamy, gdy złożą ofertę.
- Coś jeszcze? - Tak.
Chciałbym opublikować pani kolejny esej.
- Miłego dnia. - Dziękuję.
- Dzień dobry. - Witam.
Witam.
- Dobrze. - Jak życie?
- Dziękuję. - Też chcę autograf.
Musi pan poczekać, jest kolejka.
Dobrze.
Witam.
Dziękuję.
Widzisz coś ciekawego?
Owszem.
Ale nie stać mnie na nie.
Podpiszesz dla mnie?
SEKSUALNY BUNT MŁODZIEŻY
W książce liczy się to, że jej treść dociera do ludzi,
a nie podpisy.
Zgadza się.
Ale chciałbym mieć podpis.
A masz pióro?
Tak.
Przepraszam, spóźniłam się?
Przejechałam cały Madryt, żeby zdobyć autografy.
Hildegart już wyszła?
Ludzie chcą podpisu,
żeby odsprzedać drożej książki.
Świetnie.
Więc będzie ci trochę trudniej.
„Ta książka należy do Abla Velilli.
Nie wolno jej sprzedać”.
Wszystko jest w książkach.
Szczerze mówiąc, nie do końca się z tym zgadzam.
Tam jest tego więcej.
Powinnaś to zobaczyć.
Razem z tobą?
Dlaczego zajął się pan polityką?
Żeby być głosem ludu?
Czy żeby mu przewodzić?
To się nie wyklucza.
Aby na pewno?
Chcę zmienić społeczeństwo, pani Rodríguez.
Przywódcy są głosem ludu, ludzie wybierają ich swobodnie.
Gdy liderzy i ludzie zetkną się
w jednej bazie i jednym czasie, sukces jest pewny.
Hildegart przykładem.
Prowadzi ludzi, bo umieścili ją tam, gdy jej potrzebowali.
- To wielka moc mas. - Myli się pan.
Hildegart jest tam, gdzie jest, bo ją tam umieściłam.
Chodźmy.
Jak poszło?
Pomogę jej z koszulą.
- Co się stało? - Nic.
Hilde...
Jestem tylko zmęczona.
Kim on jest?
Kto?
Nigdy nie byłaś zmęczona po prezentacji.
Kim on jest?
- Nikogo nie ma. - No powiedz!
Jest pisarzem czy politykiem?
Zrobił ci coś?
Nie, nic mi nie zrobił.
Więc ktoś jednak jest!
Co się stało?
Moja matka nigdy nie pozwoli, żeby coś się stało. Ot co.
Ona taka nie jest.
Jak się nazywa?
- Jak ma na imię? - Abel.
Abel.
Jest przystojny?
Macarena,
możesz mi pomóc?
Jak, kochanie?
Muszę się z nim zobaczyć sama.
Nie martw się, zajmę się tym.
Nie smuć się, znajdziemy sposób.
Jesteś taka ładna.
Przestań!
Nie łaskocz mnie!
- Usłyszy nas. - Matka na pewno już śpi.
Kocham cię, Macareno.
Kto jest najpiękniejszy na świecie?
Panowie.
- Witamy. - Dzień dobry.
- Abel.
- Jak się miewasz? - Panie Velilla.
Pani Rodríguez, co za przypadek.
Przedstawię panią.
Julián Besteiro, przewodniczący partii.
Jestem zachwycony.
- Andrés Saborit. - Miło poznać.
I Wenceslao Carrillo.
Pani córka jest politycznym geniuszem.
- Gratuluję. - Musi pan wybrać.
Albo odczepi się pan od niej,
albo skończy z partią.
- Wybór jest prosty. - Abel, o czym ona mówi?
Zobaczmy, czy interes jednostki reprezentuje ten wspólny.
Panowie, miłego dnia.
Do widzenia.
Abel, co tu się stało?
Te ataki nie mają z nami nic wspólnego.
Owszem, mają.
Czyż nie jesteśmy tą partią?
Musimy je potępić
i wywierać presję na policję.
Skarżą się, że są okradani,
ale wcześniej sami ograbili ludzi.
Okradając złodzieja, jesteś rozgrzeszony.
A co z gwałceniem kobiety?
Nie mówimy o rabunkach, kradzieże nie są problemem.
Problem w tym, co robią kobietom.
To gang anarchistów. Lewica musi pozostać zjednoczona.
- Nie wierzę. - To nie anarchizm.
Anarchizm to walka o wolność.
Wrogiem jest władza, nie kobiety.
Gdybyście byli gwałceni, nie odwracalibyście wzroku.
Tutaj, pani Rodríguez.
FEDERALNA PARTIA REPUBLIKAŃSKA
Nie sądzisz, że już pora,
by kobiety uczestniczyły w wyborach partii?
Tak, towarzyszko. Weźmiemy to pod uwagę.
To nasz czas.
- To nasz czas. - Tak, to nasz czas!
Dość. Koniec spotkania.
Towarzysze, mężczyźni i kobiety, niech żyje robotniczy trud!
- Niech żyje! - Niech żyje partia!
- Niech żyje! - I Republika!
Niech żyje!
Antykoncepcja i kontrola dzietności to dobry temat na nagłówek.
Lepiej nie wspominać o zboczonych anarchistach.
Twoja zupa, skarbie.
Zostaw ją, Macarena, ma jutro przemówienie.
- Musi jeść. - Daj jej spokój.
Słyszałaś o grupie anarchistów, która okrada domy?
Nie przyjdą tutaj. Okradają tylko burżuazyjne lokale.
A ten taki nie jest?
Mamy biżuterię, pokojówkę i dwie samotne kobiety.
Jesteście zbyt znane, by ryzykowali skandalem.
Przepraszam.
A za nią ruszy tłum,
w którym będą nie tylko mężczyźni,
ale i kobiety.
My, które nauczyłyśmy się widzieć, nie tylko patrzeć.
Najpierw z powodu temperamentu,
a potem z konieczności wniesienia wkładu w reformistyczny impet,
postanowiłyśmy też walczyć.
Nie przeciwko ludziom, ale wraz z nimi.
We wszystkim, co ma nas uczynić wolnymi i zdolnymi do stworzenia
sprawiedliwego społeczeństwa.
- Niech żyje Partia Socjalistyczna! - Niech żyje!
- Niech żyje robotniczy trud! - Niech żyje!
Wyklęty powstań, ludu ziemi
Powstańcie, których dręczy głód
Myśl nowa blaski promiennymi
Dziś wiedzie nas na bój, na trud
Przeszłości ślad dłoń nasza zmiata...
- Gratulacje. - Gratuluję przemówienia.
- Jesteśmy z wami.
- Gratulacje, towarzyszko. - Szczere gratulacje.
- Winszuję. - Gratulacje.
Oby tak dalej.
Dziękujemy!
Dziękujemy za te słowa.
Kochamy cię!
Rasa ludzka
Jest międzynarodówką...
FEDERALNA PARTIA REPUBLIKAŃSKA
„Ta broszura należy i będzie należeć do Hildegart Rodríguez.
Nie pozwalam, by o niej zapomniano. Abel”.
Hildegart.
Zatańczysz walca przed snem?
Dobrze.
Havelock zaproponował Guzmánowi przetłumaczenie moich esejów.
Bądźcie świadomi!
Czy mężczyźni mogą zrzec się swoich przywilejów?
Chce, żebym pojechała do Londynu na spotkanie.
Byłeś tam kiedyś?
Nie byłem za morzem.
LIMIT POTOMSTWA W EDUKACJI SEKSUALNEJ
Przeczytam ci nowy tekst.
Błędem jest opisywanie narządów płciowych jako prywatnych.
Nie są bardziej prywatne niż reszta naszej anatomii.
Czy seksualność nie powinna być sprawą państwową?
Rilke pyta: „jak zatrzymać swą duszę, żeby nie dotknęła twojej?
Jak wznieść ją ponad wszystko inne?”.
KONCERT PEPE ARRIOLI
Myślałam o piosence, o której opowiadała mi mama.
„Kocham cię, bo cię kocham.
Nikt nie odpowiada za moją miłość.
Kocham cię, bo czuję to z głębi duszy”.
Wybory wygrywa
Hiszpańska Socjalistyczna Partia Robotnicza.
Brawo!
ZWYCIĘSTWO LUDU
Nie produkujmy ludzi, nie mogąc ich wykarmić.
Uregulujmy system aborcyjny.
- Nie możemy. - Na dłuższą metę możemy.
Ale na razie możemy znieść kary.
Gdy poczęcie to efekt aktu przemocy.
Gdy istnieje ryzyko śmierci matki.
- Gdy nie stać... - To nie wolontariat.
Wówczas aborcja nie jest zbrodnią.
Tutaj...
- „By nie karać...” - Coś nie tak, mamo?
„Aborcja jest niezbędna, żeby ocalić
życie kobiety”.
„Sentymentalna aborcja, gdy poczęcie jest wynikiem przemocy.
Należy ustalić, że wówczas aborcja nie jest przestępstwem”.
...nie jest przestępstwem.
Matko!
Matko, proszę!
Nie.
Nie!
Co twoje, to moje.
Nie ma wyjątków.
Koniec ze spotkaniami.
Rano będziesz pisała.
Popołudniami czytała.
Będę przy tobie spała.
Będziemy razem jeść.
I chodzić wspólnie do toalety.
Zabraniam ci wychodzić z domu.
Przez emocje pozwalasz wygrać zwierzęcym instynktom.
A to nasz największy wróg.
Wiele przeszłyśmy, żeby tu być.
Nie pozwolę, by jedna słabość zagroziła projektowi.
Miłość to słabość.
Zostałaś poczęta, by zmienić świat.
Osobiste poświęcenie jest konieczne dla większego dobra.
Nie możemy teraz zawieść.
Lepiej cię wychowałam.
Guzmán chce dostać teksty za trzy tygodnie.
Nie rozpraszaj się.
WSZYSTKO PO STAREMU AMBICJE „PSEUDOSOCJALISTÓW”
Szanowny panie Ellis, przecinek,
szczerze dziękuję za pana słowa
i zainteresowanie esejami, kropka.
Z przykrością informuję, że pan Guzmán i ja
mamy inne plany i zobowiązania na wydanie międzynarodowe, kropka.
Proszę przekazać przeprosiny panu Wellsowi.
Kropka.
Co do wizyty w Londynie, chętnie bym ją odbyła,
lecz niestety
obowiązki w Madrycie nie pozwalają mi jechać.
Kropka.
Lecz niestety
obowiązki w Madrycie nie pozwalają mi jechać.
Z góry dziękuję. Kropka.
Wyrazy szacunku.
Opatrzę to.
Nie ma potrzeby.
Odpowiem teraz na listy czytelników.
Macarena.
Ile listów przyszło?
Sporo, pójdę po nie.
Możesz iść na ustępstwa,
o ile nie przeszkodzi ci to w pracy.
Jest 16 od fanów,
jeden z liceum, a ten bez informacji o nadawcy.
Od kogo to?
Nie zajmuj się tym więcej niż godzinę.
Wychodzę.
Niedługo wracam.
Po kolacji idź spać.
Hilde, to dla ciebie.
Macarena...
Nie pójdziesz na randkę w czerni.
Dziękuję!
- Wodę? - A co pijesz?
Wermut.
Skusisz się?
Zatańczymy?
- Co zamawiasz? - Wermut.
Dwa razy. Dziękuję.
Co?
Dziwię się, że matka puściła cię samą.
Nie jest taka zła, jak myślisz.
Sześć reali.
Dzięki.
- Zapłacę. - Mogę sama.
- Dziś stawiam. - Wątpisz, że mogę?
- Proszę. Dziękuję. - Ja również.
Tylko dziś.
Tylko tym razem.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Pierwszy wermut. Przepaść między teorią a praktyką.
Jak u socjalistów.
Wygrywają wybory jednym programem, a potem realizują inny.
Nie jesteśmy tacy sami, mówią ludzie
Że twoje i moje życie idzie na marne
Że jestem draniem
To też jest ideologia.
A ty jesteś porządna
Że dwa różne stworzenia
Nie mogą się kochać
Ale ja już pokochałam cię
I nie zapomnę
Chcę umrzeć w twoich ramionach
Nie pojmuję klas społecznych
Wiem tylko, że kocham cię
I że ty kochasz mnie
Udajmy się dokądś
Z dala od osądów
Tam, gdzie nikt nie powie nam
Że robimy coś niegodnego
Udajmy się dokądś
Z dala od świata
Tam, gdzie nie ma sprawiedliwości
Praw ani niczego
Niczego poza miłością
Udajmy się dokądś
Z dala od osądów
Tam, gdzie nikt nie powie nam
Że robimy coś niegodnego
Udajmy się dokądś
Z dala od świata
Tam, gdzie nie ma sprawiedliwości Praw ani niczego
Niczego poza miłością
Nie jesteśmy tacy sami
Ludzie mówią
Nie podobało mi się.
Aurora.
Ile to już lat?
Osiemnaście.
Osiemnaście lat.
Napijesz się?
Nie piję.
Proszę, usiądź.
Jak córka?
Hildegart jest spełnieniem moich marzeń.
Jest cudownym dzieckiem.
Kolejnym.
Pepe...
To, co dziś zrobiłeś...
Lepiej cię nauczyłam.
To nie przystoi twojej edukacji.
Dlaczego tu jesteś?
- Żeby mnie upokorzyć? - Nie.
Wiesz, jak mnie zwą w Paryżu?
Jestem skończony, Auroro.
Jestem oszustem.
Nieprawda.
Nie...
Gdybym został z tobą, byłbym bezpieczny.
Nie.
Czemu mnie zaprosiłeś?
Po co to zrobiłeś?
Nie zaprosiłem cię.
Nie chciałem, żebyś to widziała.
Bardzo dobrze.
Jak idzie z Havelockiem Ellisem?
Odrzuciłam jego ofertę.
Nie chcę jechać sama.
A co z twoją matką?
Mogę jechać z tobą.
Nie znam języka, ale...
Havelock płaci za bilety.
Naprawdę mi to proponujesz?
Pojedziesz ze mną?
Pojadę z tobą wszędzie.
Muszę iść.
Wystraszyła mnie pani.
Nic pani nie jest?
Znowu cię uderzył?
Zrobię śniadanie.
Antonio?
O co chodzi?
Możemy wejść?
Mamo?
Macarena?
Mamo.
Gdzie byłyście?
Myślałam, że coś wam się stało.
- Mogłaś mnie obudzić. - Spałaś tak spokojnie.
Postanowiłam dać ci chwilę.
Przemyślałam sprawę.
Życie w tym domu się zmieni.
W tym kraju też.
Zaprosiłam Abla Velillę na kolację w przyszłym tygodniu.
Odcięłam cię od świata, żebyś została przywódcą.
Bo świat potrzebuje silnych przywódców.
Freud w twoim łonie.
Nietzsche w twojej piersi.
Marks w twojej głowie.
- Dobry wieczór. - Abel?
- Kto pyta? - Macarena.
Miło cię poznać.
Przyniosłem to, ciotka je robi.
To bardzo miłe. Wejdź.
Dziękuję.
Czuj się jak u siebie.
Dziękuję, to bardzo miłe.
To ciekawe, że zostawiła pani graffiti na korytarzu.
Znak spójności.
Skoro o niej mowa...
Jak Partia Socjalistyczna się zmieni?
Według Hildegart faworyzowanie w partii
będzie jej zgubą.
Wątpię, by partia mogła się zmienić.
- Chyba że... - Chcę poznać jego zdanie.
Nalejesz mi wody?
Zgadzam się z Hildegart.
Socjaliści zdradzili zasady ruchu robotniczego
i walki rewolucyjnej na ulicach,
w fabrykach, na wsi.
Liczy się tylko strategia wyborcza.
Jak zwykle u polityków.
Chcę wstąpić do Partii Federalnej.
Ja również.
Cudownie. Teraz anarchiści.
Nie anarchiści, tylko federaliści.
Klasa robotnicza tego kraju wiele zawdzięcza...
- Drzwi. - Przepraszam...
- To kim zatem są? - Przyznajmy...
że klasa robotnicza wiele zawdzięcza
ruchowi anarchosyndykalistycznemu.
A niech mnie!
Sądzisz, że niszcząc wszelkie struktury,
będziemy wolni.
Zapanuje chaos.
Drzwi!
Anarchia to nie chaos, to porządek i organizacja robotnicza.
Bez Boga, pana, suwerena.
To utopia.
Dobry wieczór.
Pan Abel Velilla?
- Kim pan jest? - To ja, o co chodzi?
Jest pan aresztowany za liczne kradzieże i gwałty.
- To jakaś pomyłka. - Proszę usiąść.
- On jest niebezpieczny. - Nic nie zrobił.
Nie!
On odpowiada za ataki grup anarchistycznych.
To nieprawda.
Zignoruję miejsce, w którym go zatrzymaliśmy,
aby nie psuć pani reputacji.
- Ale kłamcą nie jestem. - Proszę ją puścić.
Puść mnie!
Nikt nie uważa pana za kłamcę.
Nie ruszaj się.
Może i są panie inteligentne, ale ten dzieciak was oszukał.
- Nic nie zrobiłem. - Co się stało?
- Zabrać go. - Nic nie zrobiłem.
Nic nie zrobiłem!
„Przestań szlochać,
moja niebogo.
Chłopiec zawsze był zwodnikiem.
Nogą na morzu,
na lądzie nogą,
a wiary nie znajdziesz w nikim.
Puść go, gdzie chce. Osusz łzy twe.
Rozjaśnij myśli twych noc.
I gorzkie »ho!« i smutne »he!«
przemień w wesołe »hoc, hoc!«.
Przestań szlochać, moja niebogo.
Chłopiec zawsze był zwodnikiem.
Nogą na morzu, na lądzie nogą,
a wiary nie znajdziesz w nikim”.
To właśnie w tym momencie
pojawia się niepokój
odrzucania form dźwięku,
by cieszyć się ich reprodukcją.
W 1877 roku
pojawia się genialny Edison,
pomyślnie rejestrując dźwięki...
ABEL VELILLA SKAZANY NA WIĘZIENIE
Nowa pokojówka będzie tu za godzinę.
Ma na imię Rosa.
Jest stara, ale chyba robotna.
Co się stało z Macareną?
Odeszła, czy ją zwolniłaś?
To nieistotne.
Liczę, że ta będzie poważniejsza.
Usiądź do nowych tekstów.
Za godzinę gramy w badmintona.
Otworzę.
Może to Macarena.
Hildegart.
Abel był u mnie przed aresztowaniem.
Nie, proszę.
- Prosił... - Panie Guzmán.
Macarena nie przyszła po pieniądze
za ostatnie wydanie.
Macarena już tu nie pracuje.
Dlaczego?
Trzeba pokwitować.
To przyszło z Londynu do redakcji.
DO HILDEGART RODRÍGUEZ
Sądzi pan, że to zrobił?
Nie wiem.
- Proszę. - Dziękuję.
- Coś jeszcze? - Nie, to wszystko.
Ufam, że wkrótce przeczytam nowy esej.
Niedługo będzie gotowy.
Walc?
Chodźmy.
BILET PASAŻERSKI DRUGIEJ KLASY DO LONDYNU
To nasz dom.
Wybacz, nie chciałam tego.
Mam nadzieję, że mi wybaczysz.
To nasz salon.
Proszę tędy.
Tu jest...
- Co tu robisz? - Musiałam coś zjeść.
To moja córka, Hildegart.
- Miło mi poznać. - Wzajemnie.
Ludzie sporo mówią o pani książkach.
Czytała je pani?
Nie potrafię czytać.
Idziemy dalej?
Tędy.
Byłam młoda i piękna
Za młodego chłopca
Którego nie kochałam
Nie kochałam
Matka wydała mnie za mąż
Byłam młoda i piękna
Czego chcesz?
- Antonio? - Macareny tu nie ma.
Chcę z nią porozmawiać.
- Nie ma jej tu. - To ważna sprawa.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Nie wyjdę, póki z nią nie porozmawiam.
Pozwól mi.
Nie sprawi ci kłopotu.
Oby.
Nie powinno cię tu być.
To nie miejsce dla bogaczy.
Nie jestem już małą dziewczynką.
Dlaczego odeszłaś?
Muszę wiedzieć, czemu zostawiłaś mnie bez słowa.
Musiałam wiedzieć, co powinnam ci wybaczyć...
póki nie ujrzałam Antonia z ekipą.
To był pomysł mojej matki?
A może twój?
Tak jak broń.
Jak możesz tak o mnie myśleć?
Nie wiem już, co myśleć.
O sobie ani o kimkolwiek.
To twoja matka.
Odkryła, że Antonio był odpowiedzialny za napaści.
Zaoferowała mu pieniądze
w zamian za sprzedanie Abla.
Jak mogłaś?
Chciałam temu zapobiec, przysięgam na Boga i życie.
Niewinny człowiek płaci za twój brak charakteru.
Naprawdę tak uważasz?
Jesteś taka mądra i oczytana.
Naprawdę wierzysz, że tak działa życie?
Że to takie proste?
Myślisz, że lubię tak żyć?
Nie wszyscy mamy tyle szczęścia.
Wspaniale przemawiasz, ale to nie jest prawdziwe życie.
Bez pieniędzy nie ma wolności.
My, kobiety, nie jesteśmy wolne.
Masz jeden dzień, by wyjaśnić policji,
że to wszystko sprawka Antonia.
Inaczej ja to zrobię. A ty odpowiesz za współudział.
Naprawdę mi przykro.
Spóźniłaś się.
Macarena zgłosi męża policji.
Jeśli odpowiednio go wynagrodzisz,
na pewno cię nie wyda.
Gdy Abel wyjdzie, pojadę z nim do Londynu.
Havelock wysłał mi bilety.
Nie zrobisz tego.
Jak mogłaś?
Jak ty mogłaś?
To dzieło mojego życia.
Zrobiłam, co do mnie należało.
Za jaką cenę?
Kosztem mojego szczęścia i życia niewinnego człowieka.
Nie ma sukcesu bez poświęceń.
Ostrożnie, matko.
Zaczynasz mówić jak faszystka.
Po tym, co dla ciebie zrobiłam.
Zrobiłaś to wyłącznie dla siebie.
Co takiego?
Powiedz mi.
Co takiego zrobiłam dla siebie?
Poświęciłam życie dla dobra świata.
Świat nie wie, że istniejesz.
Świat, którego pragniemy, matko,
jeśli to faktycznie ten sam świat,
nie jest tak zbudowany.
Jesteś wrogiem własnych idei.
Co ty wiesz o świecie?
Twój świat to ja.
Twoje pomysły są moje.
Kochasz mnie.
Kiedyś mnie kochałaś.
Nie wiesz, czym jest miłość.
Wiem o niej więcej niż ty.
Masz tylko jedną siłę napędową
i szczątkową psychikę.
Zwierzęta mają bardziej złożoną duszę od ciebie.
Moja miłość do ciebie przewyższa każdą inną.
Każdą.
Nie pozwolę, by ktoś mi cię...
Dość!
Mężczyźni nie są naszymi wrogami.
Odrzucasz człowieczeństwo.
Wyrzekasz się kobiet.
Nienawidzisz ich.
Nienawidzisz tego, że czujemy.
Bez miłości nie ma żadnej rewolucji.
Taka miłość nas zniewala.
To kłamstwo.
- To prawda. - To kłamstwo!
Nie jesteś po stronie kobiet.
Zachowujesz się jak mężczyzna.
Chcesz mieć mnie na własność, tak jak mężczyźni kobiety.
Dla własnego dobra.
Ale my do nikogo nie należymy.
Nikt nas nie posiada.
Nikt nie posiada mnie.
Jesteś moją własnością.
Nikt mnie nie posiada.
Od teraz sama podejmuję decyzje.
Od teraz jestem wolna.
Dobranoc, Hildegart.
Dobranoc, mamo.
DZIWKI, PÓJDZIECIE DO PIEKŁA
Coś się stało?
Zabierz psa na spacer.
Teraz?
Ubieraj się.
Zabierz go na długi spacer.
Jak sobie pani życzy.
Matka wydała mnie za mąż
Byłam młoda i piękna
Ekstremalnie kochałam i nienawidziłam.
Kompromis stanowi człowiek-maszyna.
To było dla mnie takie logiczne.
Takie precyzyjne.
Jestem dzisiaj szczególnie niebiańska.
W moich czynach jest pewna ekscentryczność.
Ale wy...
Nie można analizować przypadku matki ludzkiego posągu.
Gdy urodziłam córkę, przestałam myśleć o sobie.
Zależało mi tylko na stworzeniu tego człowieka.
Niesionego moją wiarą w nią.
Ale wy, mężczyźni,
rozkojarzeni,
nie zauważyliście, że jestem niezależną istotą.
Nie rozumieliście, że praca nie była pisana miejscu.
Nie dostrzegaliście związku rzeźbiarza z jego dziełem.
Który, widząc niedoskonałość, postanawia je zniszczyć.
To właśnie zrobiłam z Hildegart.
Ludzkim posągiem.
Moim dziełem.
Projekt Hildegart się nie powiódł.
Nie było sensu go kontynuować.
ZGINĘŁĄ OD STRZAŁÓW MATKI WE WŁASNYM DOMU
HILDEGART ZASTRZELONA W DOMU RODZINNYM
HILDEGART, SEKSUALNY BUNT MŁODZIEŻY
CZERWONA DZIEWICA NIE ŻYJE
Hildegart Rodríguez Carballeira zmarła 9 czerwca 1933 roku, w wieku 18 lat.
W ciągu ostatnich trzech lat życia
napisała 16 zbiorów esejów i 150 artykułów.
Po hiszpańskiej wojnie domowej zapomniano o jej osiągnięciach
Przetrwały one w sferze metafizycznej.
Przestań szlochać, moja niebogo
Chłopiec zawsze był zwodnikiem
Nogą na morzu, na lądzie nogą
A wiary nie znajdziesz w nikim
Puść go, gdzie chce, osusz łzy twe Rozjaśnij myśli twych noc
I gorzkie „ho!” i smutne „he!” Przemień w wesołe „hoc, hoc!”
Przestań szlochać Puść go, gdzie chce
Rozjaśnij myśli twych noc
I gorzkie „ho!” i smutne „he!”
Przemień w wesołe „hoc, hoc!”
Przestań szlochać
Chłopiec zawsze był zwodnikiem
Nogą na morzu, na lądzie nogą
A wiary nie znajdziesz w nikim
Przestań szlochać, moja niebogo
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski